Wat is Dixie

 

Deze muzieksoort is genoemd naar het Dixieland, het zuiden van de Verenigde Staten van Amerika, de staten die beneden de -rond 1765 vastgestelde- dixonlinie liggen. Ook is het woord gedeeltelijk afgeleid van het Franse Gouvernement, waar dix, tien betekent. Het dixieland was in deze betekenis het land waar de tientjes (de bankbiljetten) in omloop zijn. De oorsprong van deze muzieksoort gaat terug tot het begin van de 19eeeuw. Rond 1820 kwamen de slaven uit de omgeving van New Orleans bij elkaar in z.g. Congo Squares en maakten muziek, zongen en dansten vaak met meer dan vijf- of zeshonderd man. Rond 1900 vermengde deze vooral  ritmisch georiënteerde muziek zich met de traditionele en folkloristische muziek die de Ierse, Franse en Duitse immigranten hadden meegebracht. In New Orleans, de bakermat van de nieuwe muzieksoort, was Cornettist Buddy Bolden actief en hij wordt beschouwd als de grondlegger van de Jass, later omgedoopt tot Jazz.

Karakteristieke eigenschappen van Dixielandmuziek en musici zijn:

  • Dixie-musici creëren ter plekke muziek en componeren al spelend, in tegenstelling tot het lezend of uit het hoofd spelen van geschreven muziek.
  • Dixie-musici nemen afstand van traditionele principes, zoals een mooie toon op hun instrument en een constant tempo.
  • Dixie-musici maken gebruik van ‘blue notes’, tonen die als het ware zweven, glijden en tegen de volgende noot aanzitten. Daardoor ontstaat de zogeheten ‘blue tonality’, die typerend is voor het specifieke karakter van dixielandmuziek.
  • Dixie-musici zijn in staat tot een ‘Jamsessie’: een spontaan samenspel van improviserende musici die eventueel nooit of nauwelijks met elkaar gespeeld hebben. Enige afspraken over het te spelen stuk, zoals de toonaard, het tempo en de volgorde van de solo’s zijn voldoende.

Bezetting